ԿՅԱՆՔԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ


Աիդան եւ նրա որդին նորից կհայտնվեն փողոցում

Մարտ 12, 2007

Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի սանմաքրման աշխատանքներն իրականացնող “Կռունկ” փակ բաժնետիրական ընկերության շենքի մի փոքրիկ սենյակում արդեն մեկ տարուց ավելի ապրում է Աիդա Նիկողոսյանն իր տասնութամյա որդու՝ Դավիթի հետ:
Մինչ նրանց այդտեղ գալը 10քմ տարածք ունեցող սենյակը եղել է սանմաքրման տարբեր առարկաների պահպանման վայր: Այժմ այն ժամանակավոր ապաստարան է ծառայում Աիդայի եւ նրա որդու համար:
Սենյակը նրանց տրամադրել է “Կռունկ” ՓԲԸ-ի տնօրենի նախկին տեղակալը` Հրաչ Թովմասյանը , ով պատահաբար տեսել է Աիդային եւ նրա երկու երեխաներին անօթեւան, դրսում թափառելիս: Նա առաջարկել է Աիդային իրենց մոտ որպես հավաքարար աշխատել եւ ժամանակավոր ապրել այդ սենյակում: Որոշ ժամանակ աշխատելուց հետո Աիդայի առողջական վիճակը վատացել է, եւ նա թողել է աշխատանքը, սակայն տարածքը չի ազատել:
Այժմ “Կռունկ”-ի տնօրինությունը դժվար խնդրի առաջ է՝ նրանց անօթեւան թողնել չի ուզում, բայց, միեւնույն ժամանակ, իրավունք չունի այդ տարածքը բնակավայր դարձնել:
Աիդա Նիկողոսյանը ծնվել է 1963 թվականին Թբիլիսիում: Կրթություն չի ստացել, քանի որ տառապել է էպիլեպսիայով: 1985 թվականին ամուսնացել է եւ տեղափոխվել Հայաստան: Երկրորդ երեխայի ծննդից հետո ամուսինը նրանց լքել է:
“Նա հավատացյալ էր, -պատմում է Աիդան, -մեզ թողեց, գնաց մի հավատացյալի հետ ամուսնացավ, էդ կինն էլ չթողեց, որ մեզ իր տնից բաժին հասնի, եւ ես իմ երեխաների հետ մնացի փողոցում: Վերադարձա Թիֆլիս՝ մերոնց տուն: Եղբայրներս տունը վաճառել էին, որ հորս վիրահատեն, բայց հերս մահացավ, մայրս էլ կուրացել էր: Եղբայրներս վարձով էին ապրում, շատ վատ պայմաններում, ստիպված վերադարձա Հայաստան”:
Աիդան երեխաներին տեղավորում է Ավանի գիշերօթիկ դպրոցում եւ ինքն էլ նրանց հետ ապրում գիշերօթիկի հանրակացարանում: Որոշ ժամանակ անց նրանց մոտ է տեղափոխվում Աիդայի ամուսնու եղբայրը:
“Տեգրս հիվանդ էր, տուն չուներ, խնդրեց մեզ մոտ ապրել՝ ասելով, որ փող չունի բնակարան վարձելու: Ես նրան յոթ տարի խնամեցի, վերջում մեզ խաբեց, գնաց”,- պատմում է Աիդան:
2003 թվականին այդ հանրակացարանի փախստական բնակիչները, այդ թվում նաեւ Աիդա Նիկողոսյանը, դրամական փոխհատուցում են ստանում եւ դուրս գալիս հանրակացարանից: Աիդային բաժին է հասնում մոտ ութ հազար ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ: Բնակարան գնելու հարցով զբաղվում է նախկին ամուսնու եղբայրը` Արմեն Գեւորգյանը:
“Մի օր տեգրս` Արմենը, եկավ, ասաց, թե բնակարան է գնել: Իրերը հավաքեցինք, տեղափոխվեցինք այնտեղ: Մի քանի օր անց նա ինչ-որ տեղ գնաց ու էլ չվերադարձավ: Մի ամիս հետո պարզվեց, որ նա տունը ոչ թե գնել է, այլ մի ամսով վարձակալել, իսկ ինքը գումարը վերցրել է ու փախել: Տանտերերը մեզ դուրս հանեցին ու մեր իրերն էլ չտվեցին”,- ասում է նա:
Մի քանի ամիս շարունակ Աիդան իր երկու երեխաների հետ թափառում է փողոցից փողոց, գիշերում պուրակներում եւ շենքերի մուտքերում, մինչեւ նրան հանդիպում է “Կռունկ”-ի պաշտոնյան եւ տեղավորում այդ սենյակում:
Նրա աղջիկն այդ ընթացքում ամուսնանում է “Կռունկ”-ի բանվորներից մեկի հետ, սակայն վերջինիս ընտանիքը թույլ չի տալիս նրան շփվել մոր հետ: Անգամ այն ժամանակ, երբ մայրը հերթական նոպայի հետեւանքով տեղափոխվում է հիվանդանոց, աղջիկը նրան չի այցելում:
Դավիթը հաճախում է արհեստագործական մի ուսումնարան, որտեղ խոհարարություն է սովորում: Նա արդեն տասնութ տարեկան է, բայց քանի որ գրանցման վայր չունի, անձնագիր չի կարողանում ստանալ:
“Տղաս շատ խելացի է, բայց էս պայմաններում ոչ մի բան չի կարա անի: Տասնութ տարեկան է, հետս է քնում, ամաչում է, մեծ տղա է, բայց ի՞նչ անի”,- ասում է Աիդան:
Աիդան օգտվում է “Առաքելություն Հայաստան” ճաշարանից, այնտեղից նա երկու հոգու համար ճաշ է ստանում: Սակայն կացարանի հարցի լուծման որեւէ ճանապարհ նրանք չեն տեսնում:
“Կռունկ”-ի տնօրեն Արթուր Գալստյանի խոսքերով՝ այլեւս անհնար է նրանց այդտեղ ապրելը, նախ՝ քանի որ ապրելու պայմաններ չկան, հետո էլ` սենյակը ընկերության սեփականությունն է:
“Կռունկ”-ի տնօրենը համաձայնեց եւս երկու ամիս ժամանակ տալ նրանց, պայմանով, որ ժամանակը լրանալուն պես նրանք ազատեն սենյակը:



ԿԱՐԴԱԼ ԲՈԼՈՐԸ
ՍԿԻԶԲ


ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ ՄԵՐ ԾՐԱԳՐԵՐԸ ԿԱՄԱՎՈՐՆԵՐ ՖՈՏՈԱՐԽԻՎ ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ԿԱՊ ԴՈՆՈՐՆԵՐ





Copyright © 1994-2016 Mission Armenia. All Rights Reserved v4.0 | Contact Us